Wetsvoorstel meer zekerheid flexwerkers

Hieronder worden de belangrijkste wijzigingen voor oproepkrachten, werknemers met een tijdelijke contract en uitzendkrachten opgesomd. De wijzigingen voor uitzendkrachten worden buiten beschouwing gelaten.

Verbod op nulurencontract en introductie bandbreedtecontract

Er komt een verbod op het aangaan van een nulurencontract. Werkgevers worden verplicht om met werknemers een groter aantal arbeidsuren dan 0 overeen te komen. De arbeidsomvang die je overeen wilt komen, mag ook per tijdseenheid van een jaar worden afgesproken (jaarurennorm). Spreek je toch een nulurencontract af, dan kan een werknemer die langer dan drie maanden in dienst is op ieder moment – met een beroep op een in de wet opgenomen onweerlegbaar bewijsvermoeden – claimen dat hij een arbeidsomvang heeft die gelijk is aan zijn gemiddelde arbeidsomvang per week in de drie daaraan voorafgaande maanden (met een minimum van drie uur per week).

Ter vervanging van het nulurencontract wordt het bandbreedtecontract geïntroduceerd, welk contract ook het min-maxcontract sterk reguleert. In dit contract kan een minimum- en maximumaantal uren worden afgesproken, waarbij de maximale bandbreedte 30% is. Dit betekent dat bij bijvoorbeeld een minimum van 10 uren per week, het maximum 13 uren mag bedragen. Daarnaast mag de afgesproken arbeidsomvang voor maximaal een kwartaal worden vastgelegd. Dit betekent dus dat je een min-max arbeidsomvang per week af mag spreken, maar geen min-max arbeidsomvang per jaar. Voor het overige geldt voor een bandbreedtecontract het overgrote deel van de regels die nu ook voor oproepkrachten gelden (denk aan het afspraken van referentiedagen en -uren waarop de werknemer beschikbaar moet zijn en het uitbetalen van tenminste drie uur per oproep, ook als er minder uren is gewerkt). Voor minderjarigen, scholieren en studenten worden uitzonderingen gemaakt. Zij mogen op oproepbasis blijven werken, zolang op jaarbasis maximaal 16 uur per week wordt gewerkt.

Aanpassing van de ketenregeling: einde aan draaideurconstructies

Hoofdregel op basis van de wet is dat een werknemer na drie tijdelijke contracten of bij overschrijding van de maximaal toegestane termijn van drie jaar voor het overeenkomen van tijdelijke contracten, recht heeft op een vast contract. Wat verandert is de zogenoemde tussenpoos. Op dit moment begint een nieuwe keten van tijdelijke contracten te lopen na een onderbreking van minimaal zes maanden. Hierdoor kan een ‘draaideurconstructie’ ontstaan. Deze tussenpoos wordt verlengd tot 60 maanden. Dit gebeurt om te voorkomen dat tijdelijke contracten steeds met korte onderbrekingen worden verlengd. De nieuwe, verlengde tussenpoos, is echter alleen van toepassing op arbeidsovereenkomsten die zijn aangegaan na inwerkingtreding van deze wet. Op arbeidsovereenkomsten die zijn aangegaan of die zijn geëindigd voor het tijdstip van inwerkingtreding van deze wet, geldt de huidige tussenpoos van zes maanden.

De huidige regeling op basis waarvan het mogelijk is om van de ketenregeling af te wijken (voor wat betreft de duur en het aantal contracten), komt ook te vervallen. Tot slot wordt ook de mogelijkheid om bij cao voor wat betreft de duur van de ketenregeling af te wijken bij opvolgend werkgeverschap geschrapt. Dit heeft tot gevolg dat bij cao alleen nog ten aanzien van het aantal tijdelijke contracten kan worden afgeweken bij opvolgend werkgeverschap.

Het wetsvoorstel moet nog door de Tweede en Eerste Kamer worden goedgekeurd. Nu het kabinet demissionair is, is onduidelijk of de beoogde wijzigingen ook daadwerkelijk doorgevoerd zullen worden, en zo ja, of deze per de beoogde inwerkingtredingsdatum van 1 januari 2027 in werking zullen treden. Ten aanzien van dit laatste is het nog maar de vraag of dit haalbaar is.