Duits kooprecht

Sluiting van een contract volgens het Duitse kooprecht

Volgens het Duitse recht komt een koopcontract tot stand door aanbod en aanvaarding in overeenstemming met § 433 Bürgerliches Gesetzbuch, het Duitse burgerlijk wetboek (hierna: BGB). Als de contractpartner in zijn acceptatie afwijkt van de inhoud van het eerder gedane aanbod, komt er geen contract tot stand, maar wordt er een nieuw aanbod gedaan, dat vervolgens door de eerder gedane acceptatie kan worden geaccepteerd.

Een reeds gedaan aanbod kan alleen worden ingetrokken zolang het nog niet is ontvangen door de andere partij bij het contract. Zodra het aanbod is ontvangen, is de partij die het aanbod heeft gedaan eraan gebonden en kan zij het aanbod niet meer intrekken.

Vooral in de B2B-sector hebben de contractpartijen vaak algemene voorwaarden. Om ervoor te zorgen dat deze een effectief onderdeel van de overeenkomst worden, vereist artikel 305 II BGB een verwijzing naar de algemene voorwaarden op een zodanige manier dat de andere contractpartij er redelijkerwijs kennis van kan nemen.

Een bijzonder kenmerk dat ook relevant is voor B2B is de commerciële bevestigingsbrief. Dit breekt met het principe dat zwijgen in het algemeen niet relevant is bij juridische transacties. Als in een commerciële brief wordt verwezen naar een vermeende sluiting van een contract, is de ontvanger verplicht om te reageren als de inhoud van de brief onjuist is. Anders wordt er een contract gesloten met de inhoud van de commerciële bevestigingsbrief.

Recht op annulering

Als een van de contractpartijen een contractuele verplichting niet nakomt zoals verschuldigd, is er sprake van wanprestatie. Dit is bijvoorbeeld het geval als het voorwerp van het contract een materieel gebrek of een eigendomsgebrek vertoont. Volgens de Duitse wet heeft de verkoper over het algemeen het recht om een tweede aanbod te doen, zodat de koper eerst naar eigen goeddunken rectificatie of nalevering moet eisen voordat hij zich uit het contract kan terugtrekken of de koopprijs kan verlagen. Het BGB voorziet ook in een vordering tot schadevergoeding voor het geval dat de verkoper verantwoordelijk is voor het plichtsverzuim. De aansprakelijkheid van de verkoper is echter uitgesloten als de koper op de hoogte was van het gebrek of het gebrek niet kende door grove nalatigheid, tenzij de verkoper het gebrek bedrieglijk heeft verzwegen of een garantie heeft aangenomen.

De bewijslast dat het gebrek al bestond op het moment van de risico-overdracht ligt bij de koper in overeenstemming met § 363 BGB. Een belangrijke uitzondering op deze bewijslastregel geldt echter voor de verkoop van consumentengoederen (B2C): Hier wordt de bewijslast zodanig omgekeerd dat bij gebreken die zich binnen 1 jaar (6 maanden bij dieren) na de risico-overgang openbaren, wordt aangenomen dat het gebrek al bestond op het moment van de risico-overgang.

Als een consument een claim indient tegen de verkoper vanwege een gebrek, kan hij zijn leverancier binnen de toeleveringsketen aanspreken in overeenstemming met § 478, 479 BGB en verhaal nemen op hem.

Het BGB voorziet daarentegen niet in een wettelijke beperking van aansprakelijkheid. Als er echter sprake is van een handelstransactie, heeft de koper een commerciële verplichting om gebreken te melden in overeenstemming met § 377 van het Duitse Wetboek van Koophandel (HGB), volgens welke hij de goederen onmiddellijk moet inspecteren en eventuele gebreken moet melden; anders worden de goederen geacht te zijn goedgekeurd en is het recht om gebreken te claimen uitgesloten. In de B2B-context is een individuele contractuele beperking van aansprakelijkheid of een dergelijke beperking door middel van algemene voorwaarden ook denkbaar. Op grond van §§ 305 ff. BGB zijn de beschikbare opties in dit opzicht echter beperkt; een uitsluiting of beperking van aansprakelijkheid ten nadele van consumenten is over het algemeen niet toegestaan (uitzondering: lichte nalatigheid onder strikte voorwaarden en niet voor persoonlijk letsel).

Contact opnemen