Partneralimentatie

Financiële behoefte na het huwelijk

De welstand is een subjectief begrip. Dit wordt gebaseerd op zowel inkomen als uitgaven. Niet alleen is van belang wat er werd uitgegeven maar ook wat er gespaard kon worden. Een aantal jaar geleden is door rechters een richtlijn (de zogenaamde hofnorm) ontwikkeld voor het bepalen van de welstand en de daaraan gerelateerd behoefte van de ex-echtgenoten. De formule luidt: (netto besteedbaar gezinsinkomen -/- kosten kinderen) x 60%. 
Er wordt van 60% uitgegaan in plaats van 50% omdat een eenpersoonshuishouden 10% duurder is dan een tweepersoonshuishouden. Indien een van partijen het niet eens is met de behoefte die uit deze rekensom volgt, zal de behoefte nader in kaart moeten worden gebracht aan de hand van een behoeftelijst. Hierin moet door degene die partneralimentatie  verzoekt gedetailleerd aangegeven wordt wat er werd uitgegeven en gespaard (bijvoorbeeld voor de oude dag) en wat er na de echtscheiding nodig is.

Eigen verdiencapaciteit

Als vastgesteld is wat de behoefte is, zal gekeken moeten worden naar de mate waarin de minst verdienende partner zelf in deze behoefte kan voorzien met eigen inkomen. Dit is afhankelijk van arbeidsmogelijkheden, opleidingsniveau, leeftijd van de kinderen etc. Dit in redelijkheid te verwerven inkomen wordt in mindering gebracht op de behoefte aan partneralimentatie.

Draagkracht

Nadat op deze wijze de behoefte aan partneralimentatie is vastgesteld, moet beoordeeld worden wat de ander kan betalen op basis van zijn/haar financiële draagkracht. De draagkracht wordt berekend in een alimentatieberekening.

Alimentatie kan niet hoger zijn dan de behoefte en ook niet hoger dan de draagkracht.

Inkomensvergelijking

Tenslotte wordt partneralimentatie begrensd door het bedrag waarbij de ontvanger van de partneralimentatie niet meer netto inkomen overhoudt dan de betaler van de partneralimentatie (de inkomensvergelijking). Bij het vergelijken van het netto inkomen wordt rekening gehouden met de kosten voor de kinderen voorzover deze niet uit het kindgebonden budget kunnen worden voldaan en met eventueel niet-verwijtbare, niet-vermijdbare bijzondere lasten.

Duur van de partneralimentatie

Partneralimentatie is in beginsel verschuldigd voor de helft van de duur van het huwelijk tot aan de datum van inschrijving van de echtscheiding met een maximum van 5 jaar. Er gelden enkele uitzonderingen, bijvoorbeeld in het geval er kinderen zijn jonger dan 12. In dat geval loopt de termijn tot aan de dag dat het jongste kind twaalf wordt. Als het  huwelijk langer dan 15 jaar heeft geduurd en de alimentatiegerechtigde is geboren voor 1 januari 1970 dan kan de alimentatie duren tot aan de AOW-leeftijd van de alimentatiegerechtigde, maar maximaal 10 jaar. Een andere termijn kun je overeenkomen. In sommige gevallen kan ook aan de rechter om een kortere termijn worden gevraagd. 

Fiscaliteiten en partneralimentatie

Partneralimentatie is voor de alimentatieplichtige fiscaal aftrekbaar en de alimentatiegerechtigde moet belasting betalen over de partneralimentatie. Op www.belastingdienst-scheiden.nl vind je daarover meer informatie.

Alimentatieberekening

De advocaten van Damsté hebben veel ervaring op het gebied van partneralimentatie en kunnen je hierover adviseren of bijstaan in procedures. Wij kunnen je helpen met het invullen van de begrippen behoefte en draagkracht aan de hand van de inkomsten en uitgaven van beide echtgenoten en een alimentatieberekening maken.