Werkgevers denken vaak dat  het met het verlof niet op kan

Door mr. Gerda Aufderhaar

Werkgevers verzuchten vaak dat werknemers in Nederland het maar mooi voor elkaar hebben. De hoeveelheid verlofregelingen is schier oneindig; een werknemer zou hierdoor bij wijze van spreken meer dan de helft van het jaar afwezig kunnen zijn. Maar laat ik nu eens aan de hand van de casus van Suzanne met u nagaan of de beeldvorming die bij werkgevers is ontstaan, wel helemaal klopt.

Suzanne is eind twintig en enig kind. Haar vader is al jaren terug overleden. Vier jaar geleden rondde ze haar HBO-studie af. Vorig jaar heeft Suzanne een vast contract gekregen en een flatje gekocht. Bij haar moeder wordt op een gegeven moment voor de tweede keer kanker geconstateerd en na verloop van tijd wordt duidelijk dat ze het gevecht tegen de ziekte deze keer niet gaat winnen. Op zeker moment wordt Suzanne gebeld door de thuiszorg-medewerkster dat ze meteen naar haar ouderlijk huis moet komen: haar moeder zal het niet lang meer maken.
Na enkele dagen kan Suzanne geen gebruik meer maken van het opgenomen calamiteitenverlof. Ze ziet zich genoodzaakt om gebruik te gaan maken van kortdurend zorgverlof. Zij is immers de enige die op dat moment haar moeder op haar sterfbed kan verzorgen. Na twee weken is haar moeder weliswaar gelukkig nog niet overleden, maar is Suzanne wel aan het eind van haar latijn én verlof. Tijdens dit verlof, dat maar twee weken (twee maal het aantal werkuren per week) duurt, krijgt Suzanne nog maar 70% van haar salaris doorbetaald. De hypotheekrente en overige vaste lasten lopen daarentegen wel gewoon vol door, dit ondanks het feit dat ze continu in het huis van haar moeder verblijft. De enige vorm van verlof die haar nu nog rest is het langdurend zorgverlof. Haar moeder is immers levensbedreigend ziek en haar leven op korte termijn in gevaar, en Suzanne wil haar moeder tot aan het laatste moment blijven helpen verzorgen en begeleiden.

Suzanne staat daarbij voor een moeilijke keus. Neemt ze twaalf weken lang maximaal de helft van het aantal uren dat ze werkt als zorgverlof op en laat ze de overige uren dat ze werkt de zorg voor haar moeder aan de thuiszorg over, of blijft ze fulltime bij haar moeder, in de verwachting dat ze binnen zes weken daadwerkelijk sterft? Suzanne kiest voor het laatste; ze zou namelijk niet willen dat haar moeder sterft zonder dat Suzanne bij haar is.

Na verloop van tijd nemen de geldzorgen toe. De uren dat Suzanne niet werkt krijgt ze namelijk niet betaald. Haar spaartegoed slinkt snel, en ze raakt achter met het betalen van rekeningen, en - voor het eerst sinds ze haar flatje bezit - ook met die van de hypotheekrente.

Haar moeder blijkt taaier dan velen dachten. Ze houdt het nog twee maanden langer vol dan Suzannes wettelijke verlof duurt. Gelukkig voor Suzanne betaalt haar werkgever, zodra hij hoort van de betalingsachterstanden, over haar langere verlofperiode nog 50% salaris na, hoewel hij daartoe wettelijk niet verplicht is. Te sociaal, of gewoon redelijk?